تبلیغات
Digital Diaries - در را قفل کن، نگاهی به فیلم غریبه ها
Solutions is our Secrecy

در را قفل کن، نگاهی به فیلم غریبه ها

پنجشنبه 4 مهر 1387 08:09 ق.ظ


تاریخ: The World Through My Eyes ،

نام فیلم: غریبه ها (The Strangers)

کارگردان: برایان برتینو (Bryan Bertino)

بازیگران: لیو تیلور، اسمات اسپیدمن

ژانر: ترسناک، هیجان انگیز

the strangers از ابتدا در ذهن من با نام “غریبه ها” شناخته شده بود و وقتی که فیلم را تماشا میکردم مترجم در زیر عنوان فیلم نوشت عجایب! البته نوشته مترجم در حکم زیر نویس، منبع خوبی برای ارجاع نیست اما با دیدن فیلم، خیلی خوب متوجه می شویم که غریبه ها نامی شایسته تر برای این فیلم خواهد بود.

زن و شوهری جوان دیر وقت از جشن عروسی باز میگردند و به خانه تابستانی و خانوادگی شوهر می روند. آنها کمی با هم صحبت می کنند تا اینکه در ساعت ۴ بامداد در خانه به صدا در می آید. عاقبت معلوم می شود که خانم جوانی خانه آنها را اشتباه گرفته است اما به رسم سینمای وحشت که بر پایه نشانه ها شکل میگیرد، این اتفاق نشانه ی خوبی نیست. مرد به دنبال کاری همسرش را در این خانه تنها می گذارد و اتفاقات آغاز می شوند . . .

منبع : Movieland.ir

وقتی که فیلمی اکران می شود و به نظرات منتقدین و کارشناسان نگاه می کنیم گاهی پیش می آید که همگی یک صدا آن اثر را ستوده اند و گاهی هم همگی از آن رویگردان شده اند اما درباره غریبه ها وقتی نظرات را نگاه می کردم  دیدم عده ای آن را ستوده اند و کارگردان آن را فردی با استعداد خوانده اند و عده ای دیگر هم این فیلم را فاقد ارزش سینمایی دانسته اند.

منتقد منبع معتبری چون ورایتی در مورد این فیلم مینویسد که بیننده با یک اثر ارزشمند در ژانر وحشت روبرو است که وحشت زایی آن تنها بر اساس موقعیت ها نیست بلکه هنر بازیگران در ایجاد این وحشت موثر بوده است. او موسیقی متن و صداهایی که از پخش کننده موسیقی خانه زوج بر می خیزد تمجید می کند و کار فیلمبردار این نمایش را کاری خوب توصیف می کند. اما این میدان جبهه دیگری هم دارد. راجر ایبرت منتقد با سابقه شیکاگو سان تایمز که در این سایت  نقد های بیشماری از او را خوانده ایم درباره غریبه ها میگوید، یک و نیم ستاره ای که به این فیلم دادم برایش کافی است. البته او اشاره به این مسئله هم دارد که اشتباه کرده و پیش از نوشتن نقد درباره این فیلم مصاحبه ای از کارگردان آن را مطالعه کرده و خود معترف بود که آن مصاحبه بر نقد او تاثیر گذاشته است. ایبرت کارگردان فیلم را یک کودک ناشی نام برده که تنها سعی در جلب توجه مخاطبین داشته است. او معتقد است بینندگان زیادی از این فیلم ناامید شده اند.

برایان برتینو، کارگردان اهل تگزاس آمریکا اولین بار است که یک فیلم را کارگردانی می کند. او پیش از این هیچ تجربه ای در زمینه ی نویسندگی و کارگردانی نداشته است و گویا این مسئله به اضافه مصاحبه او منتقدان زیادی را بر آشفته است. کارگردان با استفاده از لوکیشن محدود، بازیگران کم و دیالوگهای اندک سعی در خلق اثری ترسناک داشته که به عقیده ایبرت پیش از این در تاریخ سینما بسیار ساخته شده بود. به عنوان مثال ایبرت اشاره می کند به صحنه ای که برای نخستین بار در خانه ی زوج جوان در ساعت ۴ بامداد به صدا در می آید. این منتقد میگوید که این صحنه دقیقا مشابه صحنه ای از فیلم”پسر” (the Boy) ساخته برادران داردن است.

زمانی که رومن پولانسکی فیلم اولیور توییست را بر اساس داستان چارلز دیکنز نوشت همگان صحبت از لزوم نیاز دنیای امروز به چنین داستانی می کردند. متخصصین این رشته نوشتند که تاکنون الیور تویست به اشکال مختلفی به تصویر در آمده و این کار پولانسکی کاری بیهوده است. این صحبت ها و بحث ها آغازگر این مسئله شد که اساسا وقتی فیلمی ساخته می شود هدفش چیست و در پی جلب چه گونه ای از مخاطبین می باشد. این سوال ها در مورد غریبه های برتینو هم صادق است. ما در این فیلم به شدت شاهد فاکتور های ترس بر انگیز تکراری هستیم که تاکنون بسیار در فیلمهای این دسته دیده ایم. به نظر من این فیلم از نظر ترسانندگی هیچ حرف تازه ای ندارد و برگ جدیدی رو نمی کند و این عدم خلاقیت را بازی بازیگرانی که هیچ جای گسترشی ندارند هم پر نمی کند. شکسته شدن در، با رنگ قرمز روی دیوار ها پیام نوشتن، کشتن اشتباهی فردی به جای دشمن و جلو دوربین پریدن ها، همه اتفاقاتی است که تنها از یک کارگردان تازه کار بر می آید.

در پایان هم باید به فصل آخر فیلم اشاره کنم که میتوانست بهانه ای باشد برای ندیدن تمام بدی های فیلم. بهانه ای برای بهتر شدن رابطه زن شوهر و در واقع دلیلی برای ادامه. اما پایان بندی غیر حرفه ای،  فیلم را واجد شرایط کرد برای امتیاز پایین.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: جمعه 19 مهر 1387 12:43 ب.ظ